پيش درآمد

سرانجام به دعوت سردمداران حلقه ملکوت لبيک گفتم و به جمع کاتبان وب لاگ پيوستم. اگرچه هنوز نيز فکر میکنم وب لاگ نويسی با روحيه و احوال من جور در نمی آيد. در فوايد آن دوستان زياد گفته و نوشته اند از جمله اينکه « دنيای شخصی آدمهاست» و در جهانی که همه دنبال« فرديت گمشده خود می گردند» چه چيزی بهتر از وب لاگ داشتن و درونيات خود را آشکار کردن.

اما پرسش اينجاست که چگونه می توان آن را  حريم فردی و خصوصی خواند در حالی که هر ناخوانده ای با کليک دکمه ای می تواند به آسانی وارد اين قلمرو شخصی  شده و تو و نوشته هايت را به چالش طلبد. ويا گفته اند « آنچه را نمی توانی در رسانه های رسمی ومجاز بگويی و بنويسی»  می توانی در وب لاگ شخصی ات  منتشر سازی. يعنی « هر چه می خواهد دل تنگ ات بگو». در واقع می خواهند بگويند، وب لاگ، سانسور و خود سانسوری را محو و بی اعتبار ساخته است. اما آيا به واقع چنين است. آيا وب لاگ نويس می تواند و مجاز است هر چه را که دلش می خواهد و يا در مخيله اش می گذرد بنويسد ودر وب لاگ اش منتشر سازد. آيا او مسئوليتی در قبال نوشته هايش ندارد و هيچکس نمی تواند اورا به خاطر انديشه ها و نوشته هايش مواخذه  کرده و احيانا تنبيه نمايد. يا اينکه دراين حوزه هم نويسنده  خود را در مقابل کد هايی می بيند که مجبور به رعايت آنها و کنترل ذهن و زبان و افسار قلم خود است؟ آيا وب لاگ نويسی که در داخل ايران زندگی می کند و با هويت واقعی خود قلم می زند به اندازه  همتای خود در بيرون از مرزهای ايران ، خود را در نوشتن، آزاد می بيند. آيا او می تواند بدون دغدغه ، اضطراب، نگرانی و ترس بنويسد و منتشر سازد. اينها ساده ترين پرسش هايی است که در پيرامون آزادی بيان در وب لاگ نويسی به ذهن خطور می کند.

با اينحال می خواهم در اين صفحه نوع ديگری از نوشتار را تجربه کنم. نوشتاری که می خواهد از قيد و بند و تکليف زبان قالبی و رايج  ژورناليستی رها باشد. اندکی سخت است.